18 czerwca święto jednostki obchodzi 25 Brygada Kawalerii Powietrznej im. księcia Józefa Poniatowskiego. Obecnym dowódcą jednostki jest gen. bryg. Tomasz Białas, doświadczony weteran Jednostki Wojskowej Komandosów, uczestnik misji zagranicznych m.in. w Iraku i Afganistanie.
Historia brygady
Powstanie 25 Dywizji Kawalerii Powietrznej
Zarządzeniem Szefa Sztabu Generalnego WP nr 35/Org z dnia 15 czerwca 1994 roku rozpoczęto faktyczne formowanie 25 Dywizji Kawalerii Powietrznej w raz z jej pierwszym pułkiem stworzonym na bazie 37 Pułku Śmigłowców Transportowych z Leźnicy Wielkiej. Ten nowy jakościowo związek taktyczny Wojska Polskiego otrzymał miano kawalerii dlatego, że posiadając nowoczesne środki transportowo-desantowe przeznaczony został do wykonywania funkcji kawalerii, otrzymał zadania kawalerii i dysponuje możliwościami kawalerii.
Uroczystości związane z inauguracja szkolenia oraz powołaniem do życia nowej formacji w wojsku odbyło się na płycie lotniska 14 sierpnia 1995 roku w Leźnicy Wielkiej, gdzie na bazie 37 Pułku Śmigłowców Transportowych tworzony jest 1 Pułk Kawalerii Powietrznej. Od tej chwili najmłodszy związek taktyczny będzie nosił nazwę 25 Dywizja Kawalerii Powietrznej im. Księcia Józefa PONIATOWSKIEGO. Pułk przyjął nazwę Pierwszego Pułku Szwoleżerów Ziemi Łęczyckiej im. Marszałka Józefa PIŁSUDSKIEGO .
Miejsce stacjonowania Dowództwa i Sztabu Dywizji oraz 7 Bazy Lotniczej była Łódź. Dowódcą Dywizji został płk dypl. dr Włodzimierz MICHALSKI, który 3 maja z rąk prezydenta RP odebrał nominację na pierwszy stopie ń generalski. Płk dypl. Jerzy JOLALA obejmuje dowodzenie 1 Pułkiem, natomiast płk Andrzej KUSTRA dowodzi powstającą 7 Bazą Lotniczą.
Początkowy okres dla nowej formacji w Wojsku Polskim to intensywna i żmudna praca. Wspólnie szkolenie kawalerzystów pilotów na poligonach i podczas ćwiczeń, nauka desantowania ze śmigłowców z przyziemienia oraz za pomocą lin, szkolenie ze wspinaczki wysokogórskiej i narciarskie, walka wręcz, działania zwiadowców i artylerzystów stały się trwałym elementem procesu szkolenia. Po raz pierwszy w WP w pododdziałach bojowych dywizji, które przyjęły historyczną nazwę szwadronów kawalerii powietrznej skupiono kawalerzystów – szturmowców i pilotów z ich śmigłowcami.
Zgodnie z decyzją MON Nr 104 z dnia 14.07.1995r. 15 sierpnia 1995 roku odbywa się uroczyste przejęcie dziedzictwa tradycji przez Dywizją oraz 1 Pułk Kawalerii Powietrznej. Od tej chwili najmłodszy związek taktyczny nosi nazwę: 25 Dywizji Kawalerii Powietrznej im. Księcia Józefa Poniatowskiego i dziedziczy chlubne tradycje Mazowieckiej Brygady Kawalerii z okresu Drugiej Rzeczypospolitej. Święto dywizji miano obchodzić corocznie 18 czerwca. 4 sierpnia 1995 roku Rozkazem Ministra Obrony Narodowej rozpoczęło się formowanie 2 Pułku Kawalerii Powietrznej w Nowym Glinniku k. Tomaszowa Mazowieckiego oparciu o 66 Lotniczy Pułk Szkolny. Dowodzenie Pułkiem powierzone zostało mjr dypl. Tadeuszowi BUKOWI.
W niedziele 9 czerwca 1996 roku Pułk w Nowym Glinniku przejmuje nazwę i dziedzictwo tradycji 7 Pułku Ułanów Lubelskich im. gen. Kazimierza SOSNKOWSKIEGO. Uroczystość połączona jest z aktem wręczenia sztandaru ufundowanego przez społeczeństwo ziemi tomaszowskiej i kombatantów 7 Pułku Ułanów.
Od lipca 1996 roku dowodzenie dywizją zostało powierzone czasowo szefowi sztabu dywizji płk dypl. Marianowi Kobielskiemu. W styczniu 1997 roku dowództwo dywizji objął gen. bryg. Mieczysław Bieniek. W listopadzie 1998 roku dowodzenie dywizją objął płk dypl. Jan Kempara, który dowodząc kawalerią powietrzną awansował 15 sierpnia 1999 roku do stopnia generała brygady.
W lipcu 1997 roku wydzielone siły i środki z obu pułków dywizji brały udział w akcji przeciwpowodziowej na zalanych terenach południowo-zachodniej Polski Od początku powstania Dywizja realizuje zadania wynikające z programu Partnerstwo dla Pokoju oraz uczestnictwa w przygotowaniach zmierzających do integracji z NATO.
25 Brygada Kawalerii Powietrznej
Nadejście 1999 roku, roku przyjęcia Polski do Sojuszu Północnoatlantyckiego stanowiło równocześnie kres istnienia dywizji. W związku z likwidacją Krakowskiego Okręgu Wojskowego dywizja została podporządkowana dowódcy Korpusu Powietrzno- Zmechanizowanego, a następnie na podstawie rozkazu Dowódcy Wojsk Lądowych nr 6/0rg z 25 stycznia 1999 roku dywizja rozpoczęła proces przeformowania w brygadę.
Okazało się bowiem, że oczekiwania decydentów z pierwszej połowy lat dziewięćdziesiątych rozminęły się z rzeczywistością dnia codziennego. W tej sytuacji utrzymywanie w strukturze Sił Zbrojnych “papierowej” dywizji stanowiącej de facto ekwiwalent dwóch batalionów desantowo-szturmowych wspartych kilkudziesięcioma śmigłowcami było bezzasadnym. Tym bardziej, że nawet tak bogate państwa Sojuszu Północnoatlantyckiego jak Wielka Brytania i Holandia posiadały tylko brygady kawalerii powietrznej (brytyjska 24 Brygada Aeromobilna i holenderska 11 Brygada Aeromobilna). W lutym 1999 roku dywizja rozpoczęła proces reorganizacji. W pierwszej fazie nastąpiło przebazowanie dowództwa i sztabu dywizji z Łodzi do Tomaszowa Mazowieckiego, gdzie rozpoczęto przejmowanie obiektów po rozformowanym 41 Ośrodku Szkolenia Specjalistów Samochodowych. W Łodzi pozostała 7 Baza Lotnicza, która do Dywizji dołączyła w czerwcu.
Polecamy temat: SERE – niezbędny kurs przeżycia dla personelu wojskowego >>
W kolejnym etapie w 7 Pułku Ułanów Lubelskich dokonano rozdziału kawalerzystów i personelu lotniczego, rozformowano pułk, a w oparciu o znajdujące się tam siły i środki sformowano 7 batalion kawalerii powietrznej, 7 dywizjon lotniczy, 25 batalion dowodzenia oraz 25 batalion logistyczny. Miejscem dyslokacji 7 dywizjonu lotniczego i 25 batalionu logistycznego stał się Glinnik, a 7 batalion kawalerii powietrznej i 25 batalion dowodzenia rozmieszczono w Tomaszowie Mazowieckim.
Oficjalnie 25 DKPow zakończył działalność 30 września 1999 r. Z dniem 1 października 1999 roku rozpoczęło funkcjonowanie dowództwo i sztab 25 Brygady Kawalerii Powietrznej.
Do końca 1999 roku w starych strukturach pozostał 1 Pułk Szwoleżerów w Leźnicy Wielkiej, gdzie po dokonaniu reorganizacji i rozformowaniu pułku zaczęły funkcjonować 1 batalion kawalerii powietrznej, 11 batalion kawalerii powietrznej oraz 1 dywizjon lotniczy.
W ten sposób zakończył funkcjonowanie w Siłach Zbrojnych RP drugi związek taktyczny szczebla dywizji, który posiadał w nazwie termin “kawaleria”.
Dziedziczone tradycje i patron jednostki
25 BKPow dziedziczy tradycje Mazowieckiej Brygady Kawalerii – wielkiej jednostki kawalerii Wojska Polskiego walczącej pod dowództwem płk. dypl. Jana Karcza podczas kampanii wrześniowej w składzie Armii “Modlin”, a następnie Frontu Północnego.
Patronem jednostki jest Książe Józef Antoni Poniatowski, herbu Ciołek, syn Andrzeja i Teresy hr. Kinsky, który urodził się 7 maja 1763 r. w Wiedniu. Od wczesnej młodości wykazywał zamiłowanie do “konia i szabli”. Mając lat 17 wstąpił do armii austriackiej. 7 lutego 1780 r. został podporucznikiem w 2 pułku karabinierów. Po 6 latach służby doszedł do stopnia podpułkownika. W czasie wojny austriacko-tureckiej (1788 r.) służył jako adiutant przyboczny w cesarskiej kwaterze głównej. W walkach o twierdzę Szabacz, prowadząc natarcie, został ciężko ranny.
Za wykazane męstwo został awansowany do stopnia pułkownika. Na wezwanie stryja, króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, powrócił do kraju i 3 października 1789 r. został dowódcą gwardii pieszej koronnej w stopniu generała majora. W 1790 r. powierzono mu dowództwo dywizji wracławsko-podolskiej. 19 marca 1792 r. ks. Józef został awansowany do stopnia generała-lejtnanta w obliczu wojny z Rosją objął dowództwo wojsk polskich na Ukrainie. Wyróżnił się w czasie bitwy pod Zieleńcami (18 VI 1792). Na pamiątkę tej bitwy król Stanisław August ustanowił Order Virtuti Militarii, który jako jeden z pierwszych otrzymał ks. Józef. Po przyłączeniu się króla do konfederacji targowickiej, ks. Józef podał się dymisji i 6 sierpnia 1792 r., po pożegnaniu z wojskiem, opuścił obóz pod Kozienicami. Blisko dwa lata spędził poza granicami kraju, m.in. w Wiedniu i Brukseli.
Wykorzystano materiały zamieszczone na oficjalnej stronie 25 BKPow.
