Pistolet Glock 17, opracowany przez austriackiego konstruktora Gastona Glocka, został wprowadzony do uzbrojenia sił zbrojnych Austrii w 1982 roku pod oznaczeniem P80. W chwili debiutu był konstrukcją nowoczesną, wyróżniającą się szerokim zastosowaniem tworzyw sztucznych w swojej budowie. Od tego czasu pistolety Glock są systematycznie modernizowane, a do produkcji wprowadzane są kolejne generacje tej broni. Obecnie dostępna jest już szósta generacja.
Pistolety Glock od lat zajmują ugruntowaną pozycję na wyposażeniu sił zbrojnych i formacji policyjnych, w tym jednostek specjalnych wielu państw. Zawdzięczają to przede wszystkim prostej konstrukcji oraz wysokiej niezawodności działania. Broń ta została sprawdzona w trudnych warunkach eksploatacji, a jej konsekwentny rozwój sprawia, że nadal zaliczana jest do czołówki pistoletów bojowych.
Budowa i działanie pistoletu Glock 17 i modeli pokrewnych
Jest to zwięzły opis budowy pistoletu Glock trzeciej generacji. Broń jest zasilana nabojami 9 × 19 mm Parabellum (9 mm Luger). Pistolet działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy, a ryglowanie jest realizowane przez jej przekoszenie w płaszczyźnie pionowej i zazębienie powiększonego bloku komory nabojowej z oknem wyrzutowym łusek w zamku. Mechanizm spustowo-uderzeniowy jest typu iglicznego z wyłącznym częściowym
samonapinaniem. Jego praca polega na wstępnym napięciu iglicy podczas ruchu zamka (przeładowania), a dalsze, całkowite napięcie i zwolnienie iglicy następuje w trakcie ściągania języka spustowego.
Polecamy temat: HK G36C. Krótki karabinek kal. 5,56 mm >>
Broń składa się z pięciu głównych elementów: zamka, lufy, szkieletu, urządzenia powrotnego i magazynka. Stalowy zamek o prostych kształtach prostopadłościanu posiada wewnątrz iglicę ze sprężyną uderzeniową. Iglica blokowana jest automatycznym bezpiecznikiem umieszczonym w trzonie zamka. Po prawej stronie, za oknem wyrzutowym, umieszczony jest wyciąg podparty popychaczem dociśniętym sprężyną. Od tyłu zasunięta jest zastawka (płytka oporowa), utrzymująca zespół iglicy i elementy mechanizmu wyciągu łusek w trzonie zamka. Na górnej powierzchni zamka umieszczone są polimerowe bądź stalowe przyrządy celownicze.
Lufa zwana poligonalną (nie ma ona typowe go profilu poligonalnego) posiada łagodne przejścia między polami i bruzdami. Od dołu wyposażona jest w wślizg nabojowy i występy sterujące procesem ryglowania i odryglowania.
Piotr Stempski
Cały artykuł możesz przeczytać w numerze 3/2026 czasopisma SOF MAG – Special Operations Forces Magazine, który będzie do kupienia w naszym sklepie internetowym oraz w sieci sklepów Empik.
